Ekonomika Analizo Malkonsilas La Anglan Kiel EUan Laborlingvon

El UEA-vikio
Iri al: navigado, serĉi

Economische analyse raadt Engels af als EUwerktaal

Ekonomika analizo malkonsilas la anglan kiel EU-an laborlingvon

François Grin, professor aan de

universiteit van Genève en specialist Taaleconomie, heeft een gedetailleerde studie gepubliceerd over de taalpolitiek van de Europese Unie. Hij onderzocht welke de meest voordelige keuze zou zijn voor de

werktalen in de EU.
François Grin, profesoro ĉe la

Ĝeneva universitato kaj specialisto pri lingva ekonomiko, publikigis detalan studon pri la lingva politiko de Eŭropa Unio. Li esploris, kiu estus la plej oportuna elekto por la laborlingvoj en EU.

Eerst werd de huidige situatie

bestudeerd. Grin vond dat de inkomsten die Groot-Brittannië ontvangt door de overheersing van het Engels in de wereld – en ook in de EU – per jaar 17 à 18 miljard euro zijn. Dat is 1 % van haar BNP. Die inkomsten zijn afkomstig van de verkoop van boeken en andere taalverwante goederen, en van de 700.000 mensen die elk jaar Engeland bezoeken om de taal te leren. Plus de besparingen die voortkomen uit het nalaten van vreemde-talenonderwijs in de Engelse scholen. Dit betekent dat elk van de 280 miljoen niet-Engelstaligen van de EU de Britse economie jaarlijks met 65 euro subsidiëren.

Unue la nuna situacio estis

pristudata. Grin trovis, ke la enspezoj, kiun Britio ricevas pro la domino de la angla en la mondo - kaj ankaŭ en EU - jare atingas 17 ĝis 18 miliardoj da eŭroj. Tio estas 1% de ĝia MNE. Tiuj enspezoj rezultas el la vendo de libroj kaj aliaj lingvorilataj varoj, kaj de la 700.000 personoj ĉiujare vizitantaj Anglion por lerni la lingvon. Plus la ŝparoj rezultantaj el la nefaro de instruado de fremdlingvoj en la anglaj lernejoj. Tio signifas, ke ĉiu el la 280 milionoj da neanglalingvanoj de EU subvencias la britan ekonomion per 65 eŭroj

jare.
Daarna kwam de analyse of die

kosten lager zouden liggen, indien men andere mogelijkheden zou kiezen. Met de uitbreiding van de EU naar 25 landen werd het aantal officiële talen opgetrokken van 11 naar 20 of 21 (met het Iers). De gelijkwaardigheidspolitiek tussen de nationale talen komt daardoor in het gedrang. Een systeem met één of een klein groepje werktalen schijnt zich op te dringen.

Poste Grin analizis, ĉu tiuj

kostoj estus pli malaltaj, se oni elektus alian solvon. Per la plivastigo de EU al 25 landoj la nombro de oficialaj lingvoj kreskis de 11 al 20 aŭ 21 (kun la irlanda). Pro tio, la egalrajteca politiko inter la naciaj lingvoj iĝis problema. Sistemo kun unu laborlingvo aŭ

malgranda aro da laborlingvoj ŝajnas trudi sin .
De Zwitserse econoom vergeleek

daarom drie mogelijke scenario’s: het Engels als enige taal; drietaligheid (Engels, Duits, Frans) en tenslotte het gebruik van Esperanto als interne werktaal van de instanties van de EU. De eerste mogelijkheid zou de economische transacties naar de Angelsaksische landen verhogen. De drietaligheid zou ongeveer evenveel kosten, maar met een grotere gelijkheid.

La svisa ekonomikisto tial

komparis tri eblajn senarojn, kiuj estas: la angla kiel ununura lingvo; trilingveco (angla, franca, germana) kaj fine la uzo de Esperanto kiel interna laborlingvo de la instancoj de EU. La unua eblo plialtigus la ekonomiajn transpagojn al la anglosaksaj landoj. La trilingveco kostus proksimume la samon, sed kun pli granda egalrajteco.

De derde mogelijkheid, Esperanto

als enige interne werktaal, zou duidelijk de goedkoopste en meest gelijkwaardige oplossing zijn. Door de eenvoud van Esperanto moet minder geïnvesteerd worden in het onderwijs van vreemde talen, hoewel in de scholen een bijkomende vreemde taal moet aangeleerd worden. Anderzijds zullen de goederen en diensten die verbonden zijn aan het onderwijs in Esperanto, in alle landen kunnen geproduceerd worden. Dit

betekent een meerwaarde voor alle landen.
La tria solvo,

Esperanto kiel ununura interna laborlingvo estus klare la malpli multekosta kaj plej egalrajteca solvo. Pro la simpleco de Esperanto, la instruado de fremdlingvoj bezonas malpliajn investojn, kvankam en la lernejoj estas instruenda plia fremdlingvo, pli libere elektita. Aliflanke la varoj kaj servoj ligitaj al la instruado de Esperanto povus esti produktataj en ĉiuj landoj. Tio signifas plivaloron por

ĉiuj landoj.
Esperanto is dus de meest

efficiënte en rechtvaardige mogelijkheid. Professor Grin beschouwt de mogelijke verwezenlijking van deze derde optie als “niet nu te realiseren op korte termijn”. Maar de overgang is zeker mogelijk in de loop van 1 generatie: “85 % van de inwoners van het Europa van de 25 hebben er rechtstreeks en ontegensprekelijk baat bij; de culturele en politieke risico’s die een taalhegemonie met zich meebrengt nog buiten

beschouwing gelaten.” volgens professor Grin.
Esperanto do estas la plej efika

kaj plej justa solvo. Profesoro Grin konsideras la eblan realigon de tiu tria scenaro kiel "ne tuj realigebla je proksima tempolimo". Sed la transiro certe eblas en la daŭro de unu generacio: 85% de la enloĝantoj de 'Eŭropo de 25' havas rektan kaj nekontraŭdireblan avantaĝon el ĝi; ankoraŭ sen konsidero de la kulturaj kaj politikaj

riskoj de lingva hegemonio." laŭ profesoro Grin.
Uit Persberichten VEB van 4

november 2005.
VEB : Vlaamse Esperantobond / Flandra Esperanto-Ligo (FEL)
Frankrijklei 140
2000 Antwerpen
http://www.esperanto.be

03/234.34.00
El presaraj mesaĝoj de VEB (=Flandra Esperanto-Ligo) de la 4a de novembro 2005.