Grin Fremdlingvo-Instruado Kiel Publika Politiko P021: Malsamoj inter versioj

El UEA-vikio
Iri al: navigado, serĉi
e (3 versioj)
 
(2 mezaj versioj de 2 uzantoj ne montriĝas)
Linio 1: Linio 1:
<!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//IETF//DTD HTML//EN">
 
  
  
<title>9</title>
 
  
<body style="background-color: white;">
+
<title>21</title>
<hr>
+
 
<br>
+
 
<br>
+
<hr style="width: 100%; height: 2px;">
<br>
+
<table>
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<table style="width: 100%;">
+
  
 
<tr>
 
<tr>
<td style="vertical-align: top;">
+
<td style="vertical-align: top;">Sekve, la ambicio de ĉia
<div style="text-align: center;"> </div>
+
analizo
<h2 style="text-align: center;">Ĉapitro 1</h2>
+
de lingva politiko (do laŭ signifo de"policy
<h2 style="text-align: center;">Enkonduko</h2>
+
analyzis") ne celas anstatauigi la&nbsp; publikan debaton aŭ
 +
malgravigi&nbsp; aŭ senefikigi la politikajn dimensiojn (laŭ la
 +
signifo de "politics")
 +
kiuj vole-nevole akompanas lingvopolitikon. Tute male, la rolo de
 +
tia lingva politiko, kia ĝi estas ĉi-tie priskribita, estas servi
 +
la politikan debaton, prilumante la konsekvencojn de la konsiderataj
 +
elekteblecoj. Eblas kompari tiujn diversajn terminojn, unu rilate al
 +
la aliaj, helpe de la jena diagramo:<br>
 +
<br>
 
</td>
 
</td>
 
</tr>
 
</tr>
 
<tr>
 
<tr>
<td style="vertical-align: top;">
+
<td style="vertical-align: top;">FIG. 1 : LINGVAJ POLITIKO KAJ
<h3><br>
+
PLANADO.<br>
</h3>
+
<img alt="FIG. 1 : LINGVAJ POLITIKO KAJ PLANADO."
<h3>1.1 Objekto kaj limigoj de la studo.</h3>
+
src="[[GrinFig01Eo]].jpg" style="width: 560px; height: 141px;">&nbsp;</td>
</td>
+
 
</tr>
 
</tr>
 
<tr>
 
<tr>
<td style="vertical-align: top;">La temo de instruado de
+
<td style="vertical-align: top;">La literaturo ofte diferencigas,
fremdaj lingvoj kaŭzas konsiderindajn zorgojn al ĉiuj eŭropaj
+
kiel proponis Kloss (1969), inter la planado de la statuso kaj la
instrusistemoj. La kampo de fremdaj lingvoj (kiel kampo aparta de aliaj
+
planado de la korpuso.
fakoj instruitaj en tiuj sistemoj) akiras pli da graveco kaj agnosko<small>
+
Tiulastkaze, temas pri interveno en la lingvon mem : alpreno de
(Beacco kaj Byram, 2003 ; Raasch, 2002 ; Haskell, 2002)</small>, kio
+
alfabeto,
ankaŭ aperas en eldonoj de la Eŭridico-programo de la Eŭropa Unio <small>(Eŭropa
+
reformo de ortografio, disvolvo de neologismoj, ktp...<sup>8</sup>.
Komisiono 2000, 2001)</small> kaj en la fakto ke freŝdata
+
Ĉi-tiu studo
Eŭrobarometro-raporto
+
pritraktos nenion el tio : ĝi foriros el la principo ke, eĉ se la
fokusiĝis sur la kompetentecojn pri fremdaj lingvoj kaj ilia lernado <small>(INRA,
+
lingvo ne estas por ĉiam fiksita sed evoluas, ne necesas
2001)</small>. Tia evoluo plifortigas tendencon kiu
+
interveni sur tiu kampo. Ĉiukaze, la laboro pri lingva korpuso estas
jam de longe ĉeestis
+
malofte farita por si mem ; ĝi plej ofte estas ilo por interveni
en kelkaj landoj kaj fiksiĝis en iliaj historiaj cirkonstancoj; por
+
pri la statuso, kiu finfine estas ja la temo de ĉi-tiu raporto.<br>
aliaj landoj, temas pri pli fundamenta ŝanĝo, kiun oni povas
+
<br>
interpreti
+
</td>
kiel konsekvencon de grandskalaj mutacioj sociaj, politikaj kaj
+
kulturaj. </td>
+
 
</tr>
 
</tr>
 
<tr>
 
<tr>
<td style="vertical-align: top;">Ĉar la instrupolitiko pri
+
<td style="vertical-align: top;">La koncepto pri «statuso»
fremdaj lingvoj dependas de la kompetento de la ministroj pri edukado <small>(de
+
interpretiĝas diversmaniere. Historie, la literaturo difinis la
naciaj ministroj aŭ dependaj de regionaj
+
statuson
aŭtoritatoj, eble foje
+
laŭ juraj terminoj (Cooper, 1989) : ĉu tiu aŭ alia lingvo estas
lokaj,
+
oficiala? Se jes, ĉu tiu statuso de oficialeco validas por ĉiuj
laŭ la strukturo de la koncernita ŝtato)</small>, ĝi estas ofte
+
ŝtataj agadoj aŭ nur por kelkaj ? Nuntempe la termino «statuso» estas
influita - tute
+
ĝenerale komprenata laŭ sia plej ampleksa signifo :
normale - de la kutimaj zorgoj de tiuj ministerioj. Por ili, la ĉefa
+
ĝi difinas la aspektojn, ne nur jurajn kaj instituciajn, sed, pli
problemo tradicie estas:&nbsp; kiel funkciigi la lernejon plej glate.
+
amplekse, politikajn, ekonomiajn kaj sociajn de la pozicio de iu lingvo
Sekve, la instruado de fremdaj lingvoj estas perceptitaj el la
+
rilate al iu alia.<sup>9</sup> Eblas do diri, ke la lingva
vidpunkto de interna efiko : ĉar la ĝeneralaj celoj estas jam
+
politiko<br>
difinitaj
+
aliloke, oni provos determini la kondiĉojn, kiuj garantias la plej
+
efikan
+
instruadon de fremdaj lingvoj, ekzemple pri la nivelo de kompetenteco,
+
kiun akiras la lernantoj de la instruitaj lingvoj.<br>
+
 
</td>
 
</td>
 
</tr>
 
</tr>
 
<tr>
 
<tr>
<td style="vertical-align: top;">Tiu zorgo troviĝas en freŝdata
+
<td style="vertical-align: top;">
kompara studo pri la kompetentoj pri la angla de lernantoj de ok
+
<hr style="width: 100%; height: 2px;"></td>
eŭropaj landoj <small>(Bonnet kaj al., 2004)</small>. En tiu studo,
+
</tr>
ĉefrolas la
+
<tr>
mezurado de la kompetentoj per testo kaj memtaksado. La lernantoj estis
+
<td style="vertical-align: top;"><small><sup>8</sup>. La vorto «
ja invititaj klarigi la&nbsp; </td>
+
korpuso
 +
» estas do
 +
ĉi-tie uzata ne laŭ sia kutima signifo en aplikita lingvistiko, en
 +
kiu ĝi rilatas ĝenerale al aro da observoj pri
 +
lingvaj realigoj..<br>
 +
<sup>9</sup>. Tiu evoluo povas esti
 +
interpretita, kiel respegulo de la graveco de la regionaj kaj
 +
minoritataj lingvoj en la disvolviĝo de la lingva politiko kiel fako..
 +
Ekzemple, la rimarkinda efikeco de la kataluna lingvpolitiko,
 +
kaj la seriozeco de ties esplorado (Direccio General de Politica
 +
Lingüistica, 1997, 1999), sin fiksas en integrita vidmaniero de la
 +
kataluna statuso rilate al la kastilia lingvo; ĝi
 +
materialiĝas en la koncepton de "normalització", aŭ «normaligo», kiun
 +
Vallverdù (1979) devenigas de meze de la sesdekaj jaroj. Ĝi pensigas,
 +
tute ne pri lingva normo, sed pri tio ke la uzo de la kataluna lingvo
 +
reiĝu normala, ne nur kiel lingvo de la registaro de la "Generalitat"
 +
kaj de ĝia administracio, sed ankaŭ en ĉiuj kampoj de la ekonomia
 +
kaj socia vivo.</small> </td>
 
</tr>
 
</tr>
  
 
</table>
 
</table>
<br>
 
<br>
 

Nuna versio ekde 10:18, 27 Jun. 2010


<title>21</title>



Sekve, la ambicio de ĉia

analizo de lingva politiko (do laŭ signifo de"policy analyzis") ne celas anstatauigi la  publikan debaton aŭ malgravigi  aŭ senefikigi la politikajn dimensiojn (laŭ la signifo de "politics") kiuj vole-nevole akompanas lingvopolitikon. Tute male, la rolo de tia lingva politiko, kia ĝi estas ĉi-tie priskribita, estas servi la politikan debaton, prilumante la konsekvencojn de la konsiderataj elekteblecoj. Eblas kompari tiujn diversajn terminojn, unu rilate al la aliaj, helpe de la jena diagramo:

FIG. 1 : LINGVAJ POLITIKO KAJ

PLANADO.
<img alt="FIG. 1 : LINGVAJ POLITIKO KAJ PLANADO."

src="GrinFig01Eo.jpg" style="width: 560px; height: 141px;"> 
La literaturo ofte diferencigas,

kiel proponis Kloss (1969), inter la planado de la statuso kaj la planado de la korpuso. Tiulastkaze, temas pri interveno en la lingvon mem : alpreno de alfabeto, reformo de ortografio, disvolvo de neologismoj, ktp...8. Ĉi-tiu studo pritraktos nenion el tio : ĝi foriros el la principo ke, eĉ se la lingvo ne estas por ĉiam fiksita sed evoluas, ne necesas interveni sur tiu kampo. Ĉiukaze, la laboro pri lingva korpuso estas malofte farita por si mem ; ĝi plej ofte estas ilo por interveni pri la statuso, kiu finfine estas ja la temo de ĉi-tiu raporto.

La koncepto pri «statuso»

interpretiĝas diversmaniere. Historie, la literaturo difinis la statuson laŭ juraj terminoj (Cooper, 1989) : ĉu tiu aŭ alia lingvo estas oficiala? Se jes, ĉu tiu statuso de oficialeco validas por ĉiuj ŝtataj agadoj aŭ nur por kelkaj ? Nuntempe la termino «statuso» estas ĝenerale komprenata laŭ sia plej ampleksa signifo : ĝi difinas la aspektojn, ne nur jurajn kaj instituciajn, sed, pli amplekse, politikajn, ekonomiajn kaj sociajn de la pozicio de iu lingvo rilate al iu alia.9 Eblas do diri, ke la lingva politiko


8. La vorto «

korpuso » estas do ĉi-tie uzata ne laŭ sia kutima signifo en aplikita lingvistiko, en kiu ĝi rilatas ĝenerale al aro da observoj pri lingvaj realigoj..
9. Tiu evoluo povas esti interpretita, kiel respegulo de la graveco de la regionaj kaj minoritataj lingvoj en la disvolviĝo de la lingva politiko kiel fako.. Ekzemple, la rimarkinda efikeco de la kataluna lingvpolitiko, kaj la seriozeco de ties esplorado (Direccio General de Politica Lingüistica, 1997, 1999), sin fiksas en integrita vidmaniero de la kataluna statuso rilate al la kastilia lingvo; ĝi materialiĝas en la koncepton de "normalització", aŭ «normaligo», kiun Vallverdù (1979) devenigas de meze de la sesdekaj jaroj. Ĝi pensigas, tute ne pri lingva normo, sed pri tio ke la uzo de la kataluna lingvo reiĝu normala, ne nur kiel lingvo de la registaro de la "Generalitat" kaj de ĝia administracio, sed ankaŭ en ĉiuj kampoj de la ekonomia

kaj socia vivo.