Grin Fremdlingvo-Instruado Kiel Publika Politiko P020: Malsamoj inter versioj

El UEA-vikio
Iri al: navigado, serĉi
e (2 versioj)
 
(Unu meza versio de alia uzanto ne montriĝas)
Linio 1: Linio 1:
<!DOCTYPE HTML PUBLIC "-//IETF//DTD HTML//EN">
 
  
  
<title>9</title>
 
  
<body style="background-color: white;">
+
<title>20</title>
<hr>
+
 
 +
 
 +
<hr style="width: 100%; height: 2px;">
 
<br>
 
<br>
 
<br>
 
<br>
Linio 12: Linio 12:
 
<br>
 
<br>
 
<br>
 
<br>
<br>
+
<table>
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<table style="width: 100%;">
+
  
 
<tr>
 
<tr>
<td style="vertical-align: top;">
+
<td style="vertical-align: top;">Eble ne estas senutile
<div style="text-align: center;"> </div>
+
rememorigi ĉi-tie la signifon donitan al la vorto «politiko» : ĝi
<h2 style="text-align: center;">Ĉapitro 1</h2>
+
respondas al la sama koncepto kiel la angla "policy", kontraŭe al la
<h2 style="text-align: center;">Enkonduko</h2>
+
angla "politics". Eĉ se tiu diferencigo ne estas tute preciza – kaj
 +
 +
se oni povas citi kelkajn kontraŭajn ekzemplojn – estas tamen klare,
 +
ke,
 +
kiam oni parolas pri "politics", oni ĝenerale aludas "politiki" (agi
 +
kiel politikisto). Tio-ĉi referencas la konfronton de interesoj kaj de
 +
valoroj en iu socia kaj institucia kunteksto. Dume,
 +
kiam oni parolas pri "policy", oni supozas, ke la politika debato jam
 +
findifinis iom da principoj, kaj ke la demando staras pri la aranĝoj
 +
plej bone ebligantaj ilian efektivigon. Ĉe tiu etapo ekstaras la
 +
problemo de la komparo inter la poro kaj la kontraŭo pri la diversaj
 +
ĉeestantaj opcioj, kaj ĉe tiu nivelo, laŭ la bezonoj de tiu studo,
 +
ni
 +
situigas la lingvan politikon.<br>
 +
<br>
 
</td>
 
</td>
 
</tr>
 
</tr>
 
<tr>
 
<tr>
<td style="vertical-align: top;">
+
<td style="vertical-align: top;">Ĉu la lingva politiko tial
<h3><br>
+
resumiĝas en banalan analizon de kosto-profito (AKP) ? Verŝajne ne,
</h3>
+
konsidere ke&nbsp; AKP ĝenerale rilatas al projektoj, kies sekvoj
<h3>1.1 Objekto kaj limigoj de la studo.</h3>
+
estas pli precizaj ol kiam temas pri lingvoj ; la tradicia AKP
 +
ĝenerale nur identigas kaj enkontigas sekvojn sufiĉe rekte
 +
mezureblajn, kaj poste el ĉi-tiuj ĝi deduktas netan valoron por ĉiu
 +
komparota scenaro ; tiam la alprenota scenaro estas tiu, kiu prezentas
 +
la plej altan netan valoron (Dum, 1994). En lingva politiko, male, oni
 +
ne povas eviti komparon de tre kompleksaj elementoj de taksado, kiuj
 +
estas malfacile,
 +
aŭ praktike ne mezureblaj : ĉar lingvo estas ne nur
 +
komunikilo, sed ankaŭ&nbsp; vehiklo de kulturo, historio kaj identeco,
 +
estas memkompreneble ke konsiderindas simbolaj aspektoj, kiuj foje
 +
povas esti plej gravaj. Ĉu tio malvalidas ĉiu pritrakto de la lingva
 +
politiko kiu valorigas la avantaĝojn kaj malavantaĝojn ? Certe ne,
 +
ĉar la identigo kaj, laŭeble, la mezurado de tiuj avantaĝoj kaj
 +
malavantaĝoj estas unu el la kondiĉoj de demokratia debato. Tamen
 +
tiuj avantaĝoj kaj malavantaĝoj estu komprenataj laŭ sia plej
 +
ampleksa signifo, por ne banaliĝi kiel valoroj tiel nomataj «merkataj»
 +
(vidu sekcion 2.2 kaj 2.3) ; ankaŭ nepras enkalkuli la kriteriojn, ne
 +
nur laŭ efikeco, sed ankaŭ laŭ justeco, kaj tiucele nepras enmeti en
 +
la
 +
analizon la distribuajn konsekvencojn de ĉiu scenaro (vidu sekcion
 +
2.4). Entute temas pri ektrakto de publika politiko, kiu entenas&nbsp;
 +
larĝskalan gamon de elementoj konsiderindaj dum la komparo de
 +
konkurencaj scenaroj. <sup>7</sup><br>
 +
<br>
 
</td>
 
</td>
 
</tr>
 
</tr>
 
<tr>
 
<tr>
<td style="vertical-align: top;">La temo de instruado de
+
<td style="vertical-align: top;"><br>
fremdaj lingvoj kaŭzas konsiderindajn zorgojn al ĉiuj eŭropaj
+
<br>
instrusistemoj. La kampo de fremdaj lingvoj (kiel kampo aparta de aliaj
+
<hr style="width: 100%; height: 2px;"></td>
fakoj instruitaj en tiuj sistemoj) akiras pli da graveco kaj agnosko<small>
+
(Beacco kaj Byram, 2003 ; Raasch, 2002 ; Haskell, 2002)</small>, kio
+
ankaŭ aperas en eldonoj de la Eŭridico-programo de la Eŭropa Unio <small>(Eŭropa
+
Komisiono 2000, 2001)</small> kaj en la fakto ke freŝdata
+
Eŭrobarometro-raporto
+
fokusiĝis sur la kompetentecojn pri fremdaj lingvoj kaj ilia lernado <small>(INRA,
+
2001)</small>. Tia evoluo plifortigas tendencon kiu
+
jam de longe ĉeestis
+
en kelkaj landoj kaj fiksiĝis en iliaj historiaj cirkonstancoj; por
+
aliaj landoj, temas pri pli fundamenta ŝanĝo, kiun oni povas
+
interpreti
+
kiel konsekvencon de grandskalaj mutacioj sociaj, politikaj kaj
+
kulturaj. </td>
+
 
</tr>
 
</tr>
 
<tr>
 
<tr>
<td style="vertical-align: top;">Ĉar la instrupolitiko pri
+
<td style="vertical-align: top;"><small><sup>7</sup> Tiu
fremdaj lingvoj dependas de la kompetento de la ministroj pri edukado <small>(de
+
strebo identigi&nbsp; kaj
naciaj ministroj aŭ dependaj de regionaj
+
mezuri la avantaĝojn kaj malavantaĝojn de la eblaj opcioj estas
aŭtoritatoj, eble foje
+
kelkfoje kritikata kiel «materialigema» aŭ «reduktema» ; la riproĉo
lokaj,
+
facilas, des pli ke ankaŭ la riproĉantoj de tiu «reduktismo» ne
laŭ la strukturo de la koncernita ŝtato)</small>, ĝi estas ofte
+
mankas la okazon antaŭenigi rekomendojn, kaj faras tion
influita - tute
+
surbaze de komparo, ne ĉiam eksplicita, de la poroj kaj de
normale - de la kutimaj zorgoj de tiuj ministerioj. Por ili, la ĉefa
+
la kontraŭoj. Necesas do fari tiun komparon kun tiom da homogeneco kaj
problemo tradicie estas:&nbsp; kiel funkciigi la lernejon plej glate.
+
travideblo kiel eblas.</small></td>
Sekve, la instruado de fremdaj lingvoj estas perceptitaj el la
+
vidpunkto de interna efiko : ĉar la ĝeneralaj celoj estas jam
+
difinitaj
+
aliloke, oni provos determini la kondiĉojn, kiuj garantias la plej
+
efikan
+
instruadon de fremdaj lingvoj, ekzemple pri la nivelo de kompetenteco,
+
kiun akiras la lernantoj de la instruitaj lingvoj.<br>
+
</td>
+
</tr>
+
<tr>
+
<td style="vertical-align: top;">Tiu zorgo troviĝas en freŝdata
+
kompara studo pri la kompetentoj pri la angla de lernantoj de ok
+
eŭropaj landoj <small>(Bonnet kaj al., 2004)</small>. En tiu studo,
+
ĉefrolas la
+
mezurado de la kompetentoj per testo kaj memtaksado. La lernantoj estis
+
ja invititaj klarigi la&nbsp; </td>
+
 
</tr>
 
</tr>
  
 
</table>
 
</table>
 +
<br>
 +
<br>
 +
<br>
 
<br>
 
<br>
 
<br>
 
<br>

Nuna versio ekde 10:18, 27 Jun. 2010


<title>20</title>









Eble ne estas senutile

rememorigi ĉi-tie la signifon donitan al la vorto «politiko» : ĝi respondas al la sama koncepto kiel la angla "policy", kontraŭe al la angla "politics". Eĉ se tiu diferencigo ne estas tute preciza – kaj eĉ se oni povas citi kelkajn kontraŭajn ekzemplojn – estas tamen klare, ke, kiam oni parolas pri "politics", oni ĝenerale aludas "politiki" (agi kiel politikisto). Tio-ĉi referencas la konfronton de interesoj kaj de valoroj en iu socia kaj institucia kunteksto. Dume, kiam oni parolas pri "policy", oni supozas, ke la politika debato jam findifinis iom da principoj, kaj ke la demando staras pri la aranĝoj plej bone ebligantaj ilian efektivigon. Ĉe tiu etapo ekstaras la problemo de la komparo inter la poro kaj la kontraŭo pri la diversaj ĉeestantaj opcioj, kaj ĉe tiu nivelo, laŭ la bezonoj de tiu studo, ni situigas la lingvan politikon.

Ĉu la lingva politiko tial

resumiĝas en banalan analizon de kosto-profito (AKP) ? Verŝajne ne, konsidere ke  AKP ĝenerale rilatas al projektoj, kies sekvoj estas pli precizaj ol kiam temas pri lingvoj ; la tradicia AKP ĝenerale nur identigas kaj enkontigas sekvojn sufiĉe rekte mezureblajn, kaj poste el ĉi-tiuj ĝi deduktas netan valoron por ĉiu komparota scenaro ; tiam la alprenota scenaro estas tiu, kiu prezentas la plej altan netan valoron (Dum, 1994). En lingva politiko, male, oni ne povas eviti komparon de tre kompleksaj elementoj de taksado, kiuj estas malfacile, aŭ praktike ne mezureblaj : ĉar lingvo estas ne nur komunikilo, sed ankaŭ  vehiklo de kulturo, historio kaj identeco, estas memkompreneble ke konsiderindas simbolaj aspektoj, kiuj foje povas esti plej gravaj. Ĉu tio malvalidas ĉiu pritrakto de la lingva politiko kiu valorigas la avantaĝojn kaj malavantaĝojn ? Certe ne, ĉar la identigo kaj, laŭeble, la mezurado de tiuj avantaĝoj kaj malavantaĝoj estas unu el la kondiĉoj de demokratia debato. Tamen tiuj avantaĝoj kaj malavantaĝoj estu komprenataj laŭ sia plej ampleksa signifo, por ne banaliĝi kiel valoroj tiel nomataj «merkataj» (vidu sekcion 2.2 kaj 2.3) ; ankaŭ nepras enkalkuli la kriteriojn, ne nur laŭ efikeco, sed ankaŭ laŭ justeco, kaj tiucele nepras enmeti en la analizon la distribuajn konsekvencojn de ĉiu scenaro (vidu sekcion 2.4). Entute temas pri ektrakto de publika politiko, kiu entenas  larĝskalan gamon de elementoj konsiderindaj dum la komparo de konkurencaj scenaroj. 7




7 Tiu

strebo identigi  kaj mezuri la avantaĝojn kaj malavantaĝojn de la eblaj opcioj estas kelkfoje kritikata kiel «materialigema» aŭ «reduktema» ; la riproĉo facilas, des pli ke ankaŭ la riproĉantoj de tiu «reduktismo» ne mankas la okazon antaŭenigi rekomendojn, kaj faras tion surbaze de komparo, ne ĉiam eksplicita, de la poroj kaj de la kontraŭoj. Necesas do fari tiun komparon kun tiom da homogeneco kaj

travideblo kiel eblas.