Grin Fremdlingvo-Instruado Kiel Publika Politiko P017: Malsamoj inter versioj

El UEA-vikio
Iri al: navigado, serĉi
e (2 versioj)
 
(Unu meza versio de alia uzanto ne montriĝas)
Linio 1: Linio 1:
  
  
<title>9</title>
 
  
<body style="background-color: white;">
+
<title>17</title>
<hr>
+
 
 +
 
 +
<hr><br>
 
<br>
 
<br>
 
<br>
 
<br>
Linio 10: Linio 11:
 
<br>
 
<br>
 
<br>
 
<br>
<br>
+
<table>
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<br>
+
<table style="width: 100%;">
+
  
 
<tr>
 
<tr>
<td style="vertical-align: top;">
+
<td style="vertical-align: top;">gravajn demandojn; koncerne la
<div style="text-align: center;"> </div>
+
entreprenojn mem,&nbsp; la rezultoj de
<h2 style="text-align: center;">Ĉapitro 1</h2>
+
la disponeblaj esploroj indikas, ke ili ĝenerale ne bone taksas siajn
<h2 style="text-align: center;">Enkonduko</h2>
+
proprajn bezonojn, kaj ofte kontentiĝas gurdadi la samajn rekantojn
</td>
+
pri
 +
la graveco de la angla kiel « negoco-lingvo», « internacia lingvo »,
 +
ktp.</td>
 
</tr>
 
</tr>
 
<tr>
 
<tr>
<td style="vertical-align: top;">
+
<td style="vertical-align: top;">La kvina ĉapitro eble estas la
<h3><br>
+
plej grava por tiu ĉi studo, pro tio ke ĝi celas klarigi kial la
</h3>
+
logiko
<h3>1.1 Objekto kaj limigoj de la studo.</h3>
+
rilate la homan kapitalon, fakte sufiĉe simpla, estas malsufiĉega por
 +
gvidi politikon pri instruado de fremdaj lingvoj.<br>
 +
Efektive, ĉiu aktiveco koncerne instruadon kaj lernadon, devas esti
 +
metita en la kunteksto de la lingvodinamiko, kaj tiu ĉapitro estas
 +
dediĉita al tio. La mekanismoj de tiu dinamiko estas kompleksaj, kaj
 +
oni ĉi momente ne
 +
jam disponas pri kompleta teorio, kiu pritraktas tiun dinamikon.
 +
Elirante de kelkaj verkoj de la literaturo pri lingvoekonomiko, ni
 +
tamen provos proponi sintezan modelon, kiu permesos raporti pri la
 +
ĉefaj agantaj fortoj, kaj kompreni la konsekvencojn demografiajn kaj
 +
lingvajn, kiujn povas kaŭzi diversaj elektoj de politiko pri instruado
 +
de fremdaj lingvoj.<br>
 
</td>
 
</td>
 
</tr>
 
</tr>
 
<tr>
 
<tr>
<td style="vertical-align: top;">La temo de instruado de
+
<td style="vertical-align: top;">La sesa ĉapitro celas apliki al
fremdaj lingvoj kaŭzas konsiderindajn zorgojn al ĉiuj eŭropaj
+
la kazo de Eŭropo, la konceptojn priskribitajn en la antaŭaj
instrusistemoj. La kampo de fremdaj lingvoj (kiel kampo aparta de aliaj
+
ĉapitroj. <br>
fakoj instruitaj en tiuj sistemoj) akiras pli da graveco kaj agnosko<small>
+
Efektive, estus sensense pritrakti iun ajn landon sen referenco al
(Beacco kaj Byram, 2003 ; Raasch, 2002 ; Haskell, 2002)</small>, kio
+
internacia kadro. Ĝi analizas tri scenarojn kaj identigas la diversajn
ankaŭ aperas en eldonoj de la Eŭridico-programo de la Eŭropa Unio <small>(Eŭropa
+
konsekvencojn
Komisiono 2000, 2001)</small> kaj en la fakto ke freŝdata
+
rilate al atribuo kaj distribuo. Tio permesos al ni montri ne nur la
Eŭrobarometro-raporto
+
oportunojn, sed ankaŭ la riskojn
fokusiĝis sur la kompetentecojn pri fremdaj lingvoj kaj ilia lernado <small>(INRA,
+
rilatitajn al diversaj scenaroj, inkluzive tiun proponita en la Raporto
2001)</small>. Tia evoluo plifortigas tendencon kiu
+
de la Komisiono de la nacia debato pri la estonteco de la
jam de longe ĉeestis
+
Instrusistemo. La komparo inter la scenaroj montras, ke la ebla
en kelkaj landoj kaj fiksiĝis en iliaj historiaj cirkonstancoj; por
+
kunordigado, inter la
aliaj landoj, temas pri pli fundamenta ŝanĝo, kiun oni povas
+
membroŝtatoj de la Eŭropa Unio, de la politikoj pri instruado de
interpreti
+
fremdaj lingvoj,&nbsp; povas produkti rekomendojn kiuj malsamas, foje
kiel konsekvencon de grandskalaj mutacioj sociaj, politikaj kaj
+
multe, al tiuj kiujn oni ofte aŭdas.<br>
kulturaj. </td>
+
</td>
 
</tr>
 
</tr>
 
<tr>
 
<tr>
<td style="vertical-align: top;">Ĉar la instrupolitiko pri
+
<td style="vertical-align: top;">La sepa ĉapitro provos dedukti
fremdaj lingvoj dependas de la kompetento de la ministroj pri edukado <small>(de
+
el la analizo, ĝeneralajn konkludojn je diversaj niveloj. Unue, ĝi
naciaj ministroj aŭ dependaj de regionaj
+
provas malkovri kelkajn gvidliniojn por poste esprimi rekomendojn pri
aŭtoritatoj, eble foje
+
ĝenerala politiko de mastrumado de la diverseco kaj pri la rilatita
lokaj,
+
instrupolitiko pri fremdaj lingvoj. <br>
laŭ la strukturo de la koncernita ŝtato)</small>, ĝi estas ofte
+
Oni konsideru tiujn rekomendojn kiel nurajn eblecojn, kaj oni nepre
influita - tute
+
distingu inter la diversaj orientiĝoj pri politiko de instruado de
normale - de la kutimaj zorgoj de tiuj ministerioj. Por ili, la ĉefa
+
fremdaj lingvoj, kontrastigante, unuflanke, longan kaj mallongan
problemo tradicie estas:&nbsp; kiel funkciigi la lernejon plej glate.
+
tempolimon, kaj aliflanke, la politikojn «kun» aŭ «sen» kunordigado
Sekve, la instruado de fremdaj lingvoj estas perceptitaj el la
+
inter ŝtatoj, specife je la eŭropa nivelo. Oni analizas la
vidpunkto de interna efiko : ĉar la ĝeneralaj celoj estas jam
+
konsekvencojn de tiuj rekomendoj helpe de du ĉefaj strategioj, kiuj
difinitaj
+
povas, memkompreneble, esti kombinitaj en pli kompleksa strategio.<br>
aliloke, oni provos determini la kondiĉojn, kiuj garantias la plej
+
efikan
+
instruadon de fremdaj lingvoj, ekzemple pri la nivelo de kompetenteco,
+
kiun akiras la lernantoj de la instruitaj lingvoj.<br>
+
 
</td>
 
</td>
</tr>
 
<tr>
 
<td style="vertical-align: top;">Tiu zorgo troviĝas en freŝdata
 
kompara studo pri la kompetentoj pri la angla de lernantoj de ok
 
eŭropaj landoj <small>(Bonnet kaj al., 2004)</small>. En tiu studo,
 
ĉefrolas la
 
mezurado de la kompetentoj per testo kaj memtaksado. La lernantoj estis
 
ja invititaj klarigi la&nbsp; </td>
 
 
</tr>
 
</tr>
  
 
</table>
 
</table>
<br>
 
 
<br>
 
<br>

Nuna versio ekde 10:18, 27 Jun. 2010


<title>17</title>









gravajn demandojn; koncerne la

entreprenojn mem,  la rezultoj de la disponeblaj esploroj indikas, ke ili ĝenerale ne bone taksas siajn proprajn bezonojn, kaj ofte kontentiĝas gurdadi la samajn rekantojn pri la graveco de la angla kiel « negoco-lingvo», « internacia lingvo »,

ktp.
La kvina ĉapitro eble estas la

plej grava por tiu ĉi studo, pro tio ke ĝi celas klarigi kial la logiko rilate la homan kapitalon, fakte sufiĉe simpla, estas malsufiĉega por gvidi politikon pri instruado de fremdaj lingvoj.
Efektive, ĉiu aktiveco koncerne instruadon kaj lernadon, devas esti metita en la kunteksto de la lingvodinamiko, kaj tiu ĉapitro estas dediĉita al tio. La mekanismoj de tiu dinamiko estas kompleksaj, kaj oni ĉi momente ne jam disponas pri kompleta teorio, kiu pritraktas tiun dinamikon. Elirante de kelkaj verkoj de la literaturo pri lingvoekonomiko, ni tamen provos proponi sintezan modelon, kiu permesos raporti pri la ĉefaj agantaj fortoj, kaj kompreni la konsekvencojn demografiajn kaj lingvajn, kiujn povas kaŭzi diversaj elektoj de politiko pri instruado de fremdaj lingvoj.

La sesa ĉapitro celas apliki al

la kazo de Eŭropo, la konceptojn priskribitajn en la antaŭaj ĉapitroj.
Efektive, estus sensense pritrakti iun ajn landon sen referenco al internacia kadro. Ĝi analizas tri scenarojn kaj identigas la diversajn konsekvencojn rilate al atribuo kaj distribuo. Tio permesos al ni montri ne nur la oportunojn, sed ankaŭ la riskojn rilatitajn al diversaj scenaroj, inkluzive tiun proponita en la Raporto de la Komisiono de la nacia debato pri la estonteco de la Instrusistemo. La komparo inter la scenaroj montras, ke la ebla kunordigado, inter la membroŝtatoj de la Eŭropa Unio, de la politikoj pri instruado de fremdaj lingvoj,  povas produkti rekomendojn kiuj malsamas, foje multe, al tiuj kiujn oni ofte aŭdas.

La sepa ĉapitro provos dedukti

el la analizo, ĝeneralajn konkludojn je diversaj niveloj. Unue, ĝi provas malkovri kelkajn gvidliniojn por poste esprimi rekomendojn pri ĝenerala politiko de mastrumado de la diverseco kaj pri la rilatita instrupolitiko pri fremdaj lingvoj.
Oni konsideru tiujn rekomendojn kiel nurajn eblecojn, kaj oni nepre distingu inter la diversaj orientiĝoj pri politiko de instruado de fremdaj lingvoj, kontrastigante, unuflanke, longan kaj mallongan tempolimon, kaj aliflanke, la politikojn «kun» aŭ «sen» kunordigado inter ŝtatoj, specife je la eŭropa nivelo. Oni analizas la konsekvencojn de tiuj rekomendoj helpe de du ĉefaj strategioj, kiuj povas, memkompreneble, esti kombinitaj en pli kompleksa strategio.