Άρθρα για δημοσιογράφους σε διάφορες γλώσσες: Malsamoj inter versioj

El UEA-vikio
Iri al: navigado, serĉi
 
e (2 versioj)
 
(Neniu diferenco)

Nuna versio ekde 10:31, 27 Jun. 2010

Προασπίζοντας την Εσπεράντο Γλώσσα που αναπτύχθηκε από ένα ιδεαλιστή του 19ου αιώνα είναι και πάλι στην επικαιρότητα Άρθρο της Τζινάν Μπράουνελλ (Ginanne Βrownell) στο περιοδικό Newsweek International της 11 Αυγούστου 2003 σε συνεργασία με την Ντάλια Μαρτίνες (Dalia Martinez) ανταποκρίτρια του περιοδικού στο �›ονδίνο.

Με το πέρασμα των χρόνων οι οπαδοί της Εσπεράντο έγιναν χονδρόπετσοι. Από τότε που ένας Πολωνοεβραίος επινόησε την γλώσσα το 1887 με την ελπίδα να δημιουργήσει μία διαπολιτιστική κοινωνία, οι κυνικοί την χλεύασαν ως μία ιδεαλιστική αίρεση «λοξών» γλωσσολόγων.

Όντας μία φιλόδοξη και πρωτοφανής ιδέα – τρία τέταρτα των λέξεων προέρχονται από λατινογενείς γλώσσες και οι υπόλοιπες από σλαυΐκές, γερμανικές και την ελληνική – απήλαυσε το μερίδιό της στις διώξεις. Ο Σαντάμ Χουσεΐν την θεώρησε επικίνδυνη και εξόρισε από το Ιράκ τον μοναδικό δάσκαλο της Εσπεράντο κατά την τυραννική διακυβέρνηση της χώρας. Ο βαθύπλουτος φιλάνθρωπος Τζωρτζ Σόρος (George Soros) χρωστά τα πλούτη του στην ιδέα αυτή: αυτομόλησε από την κομμουνιστική Ουγγαρία κατά το Παγκόσμιο Συνέδριο της Εσπεράντο του 1946 στην Ελβετία.

O όλο και αυξανόμενος αριθμός των οπαδών της λέει ότι οι ένδοξες μέρες της Εσπεράντο βρίσκονται στο κοντινό μέλλον. Αν και τα στατιστικά στοιχεία δεν είναι και τόσο εύκολα να βρεθούν – και τα λίγα που υπάρχουν δεν μας πείθουν για την ακρίβειά τους (η Παγκόσμια Εσπεραντική Ένωση υπολογίζει οκτώ εκατομμύρια εσπεραντιστών) – η γλώσσα εξαπλώνεται στα αναπτυσσόμενα κράτη της Αφρικής, της Ασίας και της Νότιας Αμερικής. «Εξ αιτίας του Διαδικτύου είδαμε μία τεράστια άνοδο του αριθμού των καλώς ομιλούντων την γλώσσα σε μέρη όπως η Κίνα και η Βραζιλία» λέει ο Χάμφρε�‹ Τόνκιν (Humphrey Tonkin) καθηγητής της αγγλικής στο πανεπιστήμιο του Χάρτφορντ (Hartford) και πρώην Πρόεδρος της Παγκόσμιας Εσπεραντικής Ένωσης (ΠΕΕ, Universala Esperanto-Asocio, UEA).

Στο μεταξύ μία μικρή ομάδα πλέον ένθερμων εσπεραντιστών προσπαθεί να πείσει τους Ευρωπαίους πολιτευτές να κάνουν την Εσπεράντο την επίσημη γλώσσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πράγματι η Εσπεράντο φαίνεται να είναι ιδανική λύση για την σύγχρονη εποχή, όταν τα σύνορα εξαφανίζονται από το ελεύθερο εμπόριο, την μετανάστευση και το Διαδίκτυο και που οι διάφοροι πρακτικιστές, οι ασχολούμενοι με την ικανοποίηση των προσωπικών τους προτιμήσεων και οι διανοούμενοι ανά την υδρόγειο επικοινωνούν μεταξύ τους όπως ποτέ πριν.

Η νέα αυτή άνθηση της γλώσσας έγινε ορατή την περασμένη εβδομάδα στο Γκέτεμποργκ (Göteborg) της Σουηδίας, όπου έλαβε χώρα το 88ο ετήσιο Παγκόσμιο Συνέδριο της εσπεράντο. Περίπου 1800 μέλη της ΠΕΕ - από χώρες όπως η Ιαπωνία, το Ισραήλ, το Νεπάλ και η Βραζιλία – συνήλθαν μιλώντας μία γλώσσα που ακούγεται σαν υπερτονισμένη ιταλική και χαμηλότονη πολωνική. Οι οργανωτές ανακοίνωσαν ότι η συμμετοχή ξεπέρασε το Συνέδριο του περασμένου χρόνου κατά 20% και ότι οι εσπεραντικές ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο από 330 που ήταν το 1998 έφθασαν τις 788 το 2003..

Ποία είναι λοιπόν η πρόκληση; Αντίθετα από όποια άλλη παγκόσμια γλώσσα η Εσπεράντο βάζει τους πάντες στο ίδιο επίπεδο. Οι αυτόχθονες αγγλόφωνοι δεν είναι παρά μόλις το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού, περιμένουν όμως από όλους τους άλλους να εκφράζονται αγγλιστί το ίδιο σωστά με αυτούς.

«Σε όλη την Ασία οι λαοί έχουν πλήρη γνώση του γλωσσικού προβλήματος που υπάρχει γιατί όλοι μιλούν πλήθος διαφορετικών γλωσσών» λέει ο Τζων Γουέλς (John Wells) καθηγητής της φωνητικής στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του �›ονδίνου, «και πολλοί διερωτώνται εάν πρέπει να χρησιμοποιούν την αγγλική για την ευρύτερη επικοινωνία τους ή εάν πρέπει να αναζητήσουν άλλη πιθανή λύση».

Η πλειοψηφία των εσπεραντιστών ζει στην Ευρώπη, την Ήπειρο στην οποία ο �›άζαρος �›ουδοβίκος Ζάμενχωφ επινόησε την γλώσσα και την δημοσιοποίησε με το ψευδώνυμο Δόκτωρ Εσπεράντο (που σημαίνει «αυτός που ελπίζει»). Στον καιρό του η Εσπεράντο τράβηξε τον κόσμο γιατί ήταν πέντε φορές πιο εύκολη να την μάθεις από ότι τα αγγλικά και δέκα φορές πιο εύκολη από τα ρωσσικά.

�›έγεται ότι ο �›έων Τολστόυ την έμαθε σε τέσσερεις ώρες. Όσο όμως η δημοτικότητα της γλώσσας αυξανόταν, αυξάνονταν και η αντίδραση – ιδίως εκ μέρους των τυραννικών καθεστώτων.

Ο Χίτλερ την θεωρούσε ως όργανο των Εβραίων «για να καθυποτάξουν τον κόσμο ευκολότερα».

Ο Στάλιν, φοβούμενος την ιδέα της ελεύθερης επικοινωνίας, έστειλε χιλιάδες εσπεραντιστών στα στρατόπεδα της Σιβηρίας.

Βαθμιαία οι αριθμοί άρχισαν να μειώνονται.

Σήμερα οι Ευρωπαίοι εσπεραντιστές είναι ως επί το πλείστον ηλικιωμένοι, απομεινάρια ίσως του «ψυχρού πολέμου», αν και οι φοιτητές στην Πολωνία και στην Ουγγαρία μπορούν να κάνουν πανεπιστημιακές εσπεραντικές σπουδές και να λάβουν πανεπιστημιακά διπλώματα καθώς και μεταπτυχιακούς τίτλους στην γλώσσα.

Είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι η δημοτικότητα της γλώσσας στον αναπτυσσόμενο κόσμο οφείλεται στην αυξανόμενη απαξίωση της αγγλικής ως γλώσσας του διεθνούς εμπορίου και της διεθνούς πολιτικής.

«Ο Μπους (Bush) και ο Μπλαιρ (Blair) έχουν γίνει οι καλλίτεροι φίλοι της Εσπεράντο» λέει αστειευόμενος ο Προμπάλ Ντασγκούπτα (Probal Dasgupta) καθηγητής της γλωσσολογίας στο πανεπιστήμιο του Χα�‹ντεραμπάντ (Hayderabad) της Ινδίας. «Η παγκοσμιοποίηση έβαλε αέρα στα πανιά μας δίνοντας την δυνατότητα στον κόσμο να ενδιαφερθεί για την Εσπεράντο όχι μόνο ως γλώσσα, αλλά και ως κοινωνική ιδέα».

Οι ίδιες ευχές ακούσθηκαν και όταν ΄Ζάμενχωφ παρουσίασε για πρώτη φορά την γλώσσα της ισοτιμίας, αλλά στον ταχέως συρρικνώμενο σήμερα κόσμο ή χρονική συγκυρία δεν θα μπορούσε να ήταν καλλίτερη.