En la bilanco pri la agado en 1998 elstaras la 83-a Universala Kongreso en Montpeliero, la plej granda esperantista renkontiĝo de post la Jubilea Jaro 1987. Tiu UK, kiun salutis i.a. la Ĝenerala Sekretario de UN, imponis ankaŭ per la abundo de sia programo. Feliĉaj tiuj por kiuj ĝi estis la unua UK, ĉar al ili tiu sperto certe estis aparte emocimova!
En 1998 mi precipe ĝojis pro la daŭre kreskanta tendenco al kunlaboro kaj al flankenigo de malnovaj diferencoj kaj kontraŭecoj. En Montpeliero tio konkretiĝis en la unua Strategia Forumo de la Esperanto-Komunumo. Tiu libera formo de kunlaboro denove kolektiĝos en Berlino. Ĝi celas plifortigi la senton de kunaparteno de la partoprenantoj kaj en tiu spirito disponigi ŝancon por interŝanĝo de ideoj. Ni ne revas trovi en ĝi la Ŝtonon de la Saĝuloj. Mi tamen fidas ke ĉiu ricevos novajn impulsojn por sia agado kaj ke precipe profitos la kunlaboro trans la limoj kiuj ĝis nun dividis nin.
Rimarkinda ekzemplo pri la nova evoluo estas la proksimiĝo inter Universala Esperanto-Asocio kaj Sennacieca Asocio Tutmonda. Estante membro de ambaŭ, mi estas aparte feliĉa pri ĝi. Efektive ĉiuj aplaŭdis tiun evoluon, kiu estas des pli signifa ĉar UEA kaj SAT estas la ĉefaj fadenoj ĉirkaŭ kiuj teksiĝis la historio de nia movado. Ambaŭ konstatis ke ili fakte ne estas rivaloj kaj ke el ilia kunlaboro profitos ne nur ili mem sed la tuta afero de Esperanto. Laŭ ideo de SAT ili jam ekpreparis informkampanjon ĉe pac-organizaĵoj kiel sian unuan komunan projekton.
En sia 90-a datreveno UEA okazigis kune kun la oficejo de la Alta Komisiito de UN pri Homaj Rajtoj seminarion pri la lingva dimensio de la homaj rajtoj, tiel omaĝante ankaŭ la 50-jariĝon de la Universala Deklaracio pri Homaj Rajtoj. Estis grave ke sine de la homrajta organismo de UN ni povis atentigi pri la lingvaj rajtoj, kiujn oni daŭre ignoras kaj bagateligas. Kun la sama celo — konsciigi pri ne-konsciata problemo kaj ĝia eĉ malpli konsciata solvo — UEA organizos en Berlino la duan Nitobe-simpozion pri "Tutmondiĝo kaj lingva diverseco".
Mia altestimata antaŭulo, prof. Lee Chong-Yeong, iniciatis Kampanjon 2000. La pozitivaj evoluoj kiujn ni nun notas, estas ĝia frukto. Kun rekorde vigla partopreno la elektado de Komitatanoj B de UEA en 1998 fakte fariĝis referendumo, en kiu la membroj de UEA plene apogis tiun iniciaton. Tamen, Kampanjo 2000 ne estas kampanjo de UEA sola. Ĝi estas celita por nia tuta komunumo, kaj mi tre ĝojas ke tiu invito al agado vere estis akceptita. La nova elano inter ni estas la plej granda atingo de Kampanjo 2000.
Feliĉan novan jaron al ĉiu Esperanto-aganto!